Een verjaardag met een gouden randje

Gisteren werd onze Rafael 2 jaar. En hoewel we zijn verjaardag natuurlijk vooral wilden vieren met familie en vrienden, besloten we het dit jaar nét even anders te doen.

We vierden zijn verjaardag bij Rocío Roga, een opvanghuis voor kinderen met leukemie. Niet omdat we daar zo nodig iets bijzonders wilden doen, maar omdat het ons juist leuk leek om Rafael zijn verjaardag te delen met andere kinderen. Uiteindelijk ontstond er een mooie verhouding van ongeveer 50/50: lokale kindjes van Rocío Roga en onze eigen vrienden met hun kinderen.

Wat me misschien nog wel het meest bijblijft, is hoeveel mensen er vanzelfsprekend meehielpen. De vrijwilligers van de stichting hielpen met de voorbereidingen en het opruimen. Het verhuurbedrijf gaf ons zelfs extra speelgoed cadeau. En onze kok had expres wat extra lunch gemaakt, zodat een deel daarvan bij de stichting ingevroren kon worden voor een later moment.

Onze vrienden hadden we gevraagd om geen gewoon verjaardagscadeau voor Rafael mee te nemen, maar iets van een bescheiden lijstje dat ik bij één van de leiders van de stichting had opgevraagd. Een emmer, vloeibare zeep, (snelkook)pannen en kleding voor de kinderen stonden er bijvoorbeeld op. Geen spectaculaire cadeaus, maar juist de dingen waar op dat moment behoefte aan was.

En ondertussen kreeg Rafael zelf natuurlijk ook gewoon een cadeautje. Eén van de kindjes had een ketting voor hem gemaakt. Van alle cadeaus die hij die dag kreeg, was dat zonder twijfel zijn favoriet. De ketting ging de rest van de dag niet meer af.

Door alle lieve hulp van de mensen van Rocío Roga was na afloop alles binnen een half uur weer opgeruimd. En daarmee kon het tweede gedeelte van Rafael zijn verjaardag beginnen.

Er stond namelijk een volledig varken van de barbecue op ons te wachten. Een gerecht waar Rafael sinds Pasen ongeveer wekelijks om vraagt, nadat hij het één keer had gegeten tijdens een asado bij Paraguayaanse vrienden van ons. Dus toen hij hoorde dat er voor zijn verjaardag weer een chancho a la parrilla zou zijn, was hij natuurlijk helemaal tevreden.

En vanochtend ging de verjaardag gewoon nog even door. Ik moest weer vroeg op om de traktatie voor school te maken. Om de Nederlandse tradities een beetje hoog te houden, maakte ik spiesjes met fruit, worstjes en blokjes kaas.

Het was uiteindelijk precies de verjaardag die we voor Rafael hadden gehoopt. Met vrienden, lokale families, veel hulp van mensen die we eigenlijk nog helemaal niet zo lang kennen en een hoop lachende kinderen.

En misschien is dat wel één van de dingen die ik zo leuk vind aan wonen in Paraguay: hoe makkelijk mensen samen iets maken van een idee. Iedereen draagt een klein steentje bij en voor je het weet staat er iets waar je zelf alleen nooit op die manier van tevoren over had kunnen bedenken.

Verder komt de bevalling van Rafael zijn broertje toch echt steeds dichterbij. Ondanks dat de ziekenhuis koffer al een tijdje klaarstaat, was ik vooral blij dat hij ons gisteren nog even wat rust gunde om Rafael zijn verjaardag te vieren.

Nu maar afwachten wanneer hij besluit dat het zijn beurt is.